Sajna Lyrics by FARRO | Punjabi Bol Aur Unka Matlab
logo
Sajna by FARRO – Cover Artwork

Sajna by FARRO – Punjabi Gaane Ki Kahani, Meaning Aur Poore Lyrics

Sajna by FARRO – Punjabi Gaane Ki Kahani, Meaning Aur Poore Lyrics

📅 November 12, 2026 ✍️ Farro

Sajna by FARRO – Punjabi Gaane Ki Kahani, Meaning Aur Poore Lyrics

Artist & Lyricist · (FARRO)

Ek mehfil mein kai log hans rahe hon aur un mein se ek shakhs hans kar tumhari taraf dekhe. Baaqi sab log bhi wahin hain, baat bhi wohi chal rahi hai, magar tumhein baad mein sirf woh ek nazar yaad rehti hai. “Sajna” ka qissa kuch itna sa hai. Yeh mera Punjabi gaana hai us insaan ke liye jis ke paas baith kar baat karna aasaan lagta hai. Gaane mein uska naam kahin nahi aata. Uski pehchaan uske hansne ke andaaz, uski gallan aur uske haath se hoti hai.

“Sajna” sunte hue shayad tumhein koi purani mulaqat yaad aaye. Ho sakta hai tumhein us shakhs ka khayaal aaye jo roz tumhare saath chaaye peeta hai aur jise tumne kabhi bataya hi nahi ke tumhein din ka woh hissa kitna pasand hai. Dono yaadein is gaane mein apni jagah bana sakti hain. Iske bol ek mulaqat se shuru hote hain, phir us mulaqat ke baad ki raat tak jaate hain, jab aankh band karne par bhi wohi chehra khwaab mein nazar aata hai.

“Sajna” keh kar kise bulaaya ja raha hai?

Punjabi mein kisi ko “Sajna” keh kar pukaaro toh jumla shuru hone se pehle hi uska lehja tay ho jaata hai. “Teri gallan vich sohni rangat” apne aap mein ek tareef hai. Is se pehle “Sajna” laga kar dekho. Ab lagta hai ke jiski tareef ho rahi hai woh saamne baithi hai aur sun sakti hai. Likhe hue bolon mein “Sajna…” ke baad thodi si jagah bhi hai. Jaise pehle use awaaz di, usne tumhari taraf dekha, phir tumne kaha jo kehna tha.

Aage chal kar gaane mein “teri”, “tere” aur “tu” baar baar aate hain. Padhne waale ko us shakhs ka taarruf dene ki zaroorat hi nahi padti. Tum kisi apne ko khat likhte ho toh pehle uska huliya thodi likhte ho. Tum seedha us baat se shuru karte ho jo tum dono jaante ho. Yahaan bhi baat wahin se shuru hoti hai. Uski gallan mein kya khaas hai, yeh bataane se pehle hi awaaz mein utni jaan pehchaan aa chuki hai ke aage ka jumla apna lagta hai.

Teri gallan vich sohni rangat

“Rangat” aam taur par aankhon se dekhi jaati hai. Gaane ki pehli line mein yeh us cheez ke liye aati hai jo kaanon se suni jaati hai. Kisi apne ka bolne ka andaaz yaad karo. Ho sakta hai woh sawaal poochhte hue aakhri lafz ko zara lamba kar deti ho. Ho sakta hai tumhari koi baat use mazedaar lage aur uski hansi jawaab se pehle sunai de. Agar baad mein koi poochhe ke usne kaha kya tha, shayad tumhein theek theek yaad bhi na ho. Uski awaaz phir bhi yaad rehti hai. Yahaan “rangat” mein woh sab kuch aa jaata hai.

Gaane mein aage ek jagah “Gall teri halki jehi hove” aata hai. Dono lines ko saath padho toh pehli tareef aur samajh aati hai. Woh bazaar se waapas aate hue raaste ki koi chhoti si baat bhi suna sakti hai. Jis dil ko uske bolne ka andaaz pasand hai, uske liye itna kaafi hai. Pehli line mein uski awaaz ko rang mila tha. Ab usi ki ek halki si gall par dil phool ki tarah khilta hai. Baat sun kar chehre par jo muskurahat aa gayi hai, us se shayad use bhi andaaza ho jaaye ke tumhein uski gallan kitni pasand hain.

“Mere vall” mein chhupi hui mulaqat

“Jadon tu hassdi ae mere vall” ka seedha matlab hai “jab tum meri taraf dekh kar hansti ho.” Mujhe is line mein sab se pyaare lafz “mere vall” lagte hain. “Jadon tu hassdi ae” par ruk jao toh ek khoobsurat chehra nazar aata hai. “Mere vall” kehne par us tasveer mein doosra insaan bhi aa jaata hai. Ab tumhein pata hai ke woh kahaan dekh rahi hai, aur yeh bhi ke us taraf koi hai jo uski hansi ka itna intezaar karta hai.

Agli line mein “mainu lagda” aata hai. Zara socho, mulaqat khatam hone ke baad tum ghar laut rahe ho. Bus apne waqt par aayi, log apne kaam par gaye, ghari bhi chalti rahi. Magar jab tum us din ka qissa kisi ko sunaate ho toh us ek nazar par jitna waqt laga dete ho, baaqi poore safar par utna nahi lagta. “Mainu lagda ruk jaave duniya da safar” mein waqt ko dekhne ka andaaz kuch aisa hai. Uski taraf se ek muskurahat aayi. Tumhari taraf us pal ko sambhaal kar rakhne ki khwahish jaag uthi.

Khwaab se akhiyan tak

“Khwaab tere roz hi aunde” mein ek rozmarra ka lafz hai jo poori line ko badal deta hai. Woh lafz hai “roz”. Ek raat kisi ko khwaab mein dekhna subah yaad reh jaata hai. Baar baar usi ko dekhna aisa hai jaise din bhar ke sab qisson mein se dil roz ek hi chehra ghar le aata ho. “Lagda Rabb ne mere vaaste banaaye” mein “banaaye” ko pichhli line ke khwaabon ke saath padhne mein apna maza hai. Jaise sone ke baad bhi us se mulaqat ka chhota sa intezaam ho gaya ho.

Phir bolon mein aankh khulti hai. “Surat teri jadon vekh lavaan” ke baad roshni dekhne waale ki apni akhiyan mein aati hai. Kabhi kisi ka pasandeeda shakhs darwaaze se andar aaye toh uska chehra dekhna jo pehle se kamre mein baitha tha. Uski aankhen ek dum uthti hain. Ho sakta hai uske munh se abhi salaam bhi na nikla ho aur tumhein pehle hi samajh aa jaaye ke aane waala uske liye kitna khaas hai. “Akhiyan vich noor hor vi vadh jaaye” ka matlab aise chehre par aasaani se padha ja sakta hai.

Jithe tu hovein… othe reh jaida ae

Is line ko roz ki zubaan mein kehna ho toh main yun kahunga, “Tum jahaan hoti ho, main wahin ruk jaata hoon.” Punjabi ka “reh jaida ae” us mein ek chhoti si narmi aur le aata hai. Jaise rukne ka koi baqaida faisla hi na karna pada ho. Tum uthte ho ke ab chalna chaahiye, phir woh koi baat shuru karti hai aur tum kursi waapas kheench lete ho. Thodi der baad yaad bhi nahi rehta ke uth kar jaana kahaan tha. “Othe” us kursi jitni chhoti jagah bhi ho sakti hai.

Iske foran baad “Tere bina duniya vi sohni lagdi nahi” aata hai. Is line ko usi mulaqat ki agli tasveer samjho. Dono ek jagah baithte the, ab ek akela wahaan se guzra hai. Gali apni jagah hai, dukaan par roshni bhi jal rahi hai, magar jis ke saath kharay ho kar us roshni ko dekha tha woh aaj paas nahi. Aisi jagah par jaane se maloom hota hai ke kisi insaan ki maujoodgi hamaari yaad mein us jagah ke rang ka bhi hissa ban chuki thi. “Sohni” ka lafz pehle uski gallan ke liye tha. Ab uski kami poori duniya ko dekhne par asar karti hai.

Jab gallan saukhiyan lagne lagein

“Tere naal, tere naal gallan laggan saukhiyan” us shakhs ke baare mein bhi kaafi kuch bataata hai jo ab tak uski tareef kar raha tha. Use apni baat kehne mein bhi kabhi mushkil hoti hogi. Kisi naye insaan ko message likho toh do dafa padh kar bhejte ho. Kahin mazaaq bura na lag jaaye, kahin ek chhota sa jawaab rookha na padh liya jaaye. Phir koi aisa milta hai jise tum aadha jumla keh kar bhi apni baat samjha dete ho. “Saukhiyan” mein usi aasaani ka zikr hai. Is lafz ko mehsoos karne ke liye waqt saath guzaarna padta hai.

Yahin “tere naal” do dafa kaha gaya hai. Bolon ko ek baar sirf ek “tere naal” ke saath padho, phir jaise gaane mein hai waise padho. Doosri dafa kehne mein ek apna sa lehja sunai deta hai. Jaise koi poochhe, “Tum itni baatein kab se karne lage?” aur jawaab aaye, “Tere naal. Tere naal gallan laggan saukhiyan.” Agli line ka meetha ehsaas isi liye apni jagah bana leta hai. Bolne mein jo jhijhak thi uske hatne ke baad ek aam sa lafz bhi khul kar kaha ja sakta hai.

Haath milne par lamhe kyun mehak uthte hain?

“Hath tera jadon hath ’ch aave” ko padhne mein jitni der lagti hai, asal pal bhi shayad utna hi chhota ho. Is se pehle gaane mein uski surat dekhi gayi, uski hansi suni gayi aur us se baat hui. Yahaan pehli baar dono ke darmiyaan ka faasla ek haath ke barabar reh jaata hai. Is line mein koi jagah tay nahi ki gayi. Tum apne zehan mein chaaho toh ise sadak paar karte hue socho. Chaaho toh dono ko khamoshi se ek doosre ke paas baithe dekho. Dono tasveeron mein lafz apna kaam karte hain.

“Lamhe vi mehak mehak uthde” is chhote se pal ko khushboo deta hai. Pehle gallan ki rangat thi, phir lafz mein mithaas aayi, ab lamhe mein mehak aa gayi. Kisi yaad ke saath aisa hi toh hota hai. Saalon baad ek jaani pehchaani khushboo aaye aur tumhein pehle jagah yaad aaye, phir wahaan maujood insaan, aur phir woh baat jo us roz hui thi. Is line ko apni kisi yaad ke saath padho toh “mehak mehak” ki dohraai bhi achhi lagti hai. Jaise haath toh chhoot gaya ho magar us ek pal ka asar abhi saath chal raha ho.

Waqt ruk bhi jaaye aur saath guzarta bhi rahe

Gaane mein do khwahishein ek hi shakhs ki hain. Shuru mein uski hansi dekh kar dil chaahta hai ke duniya ka safar ruk jaaye. Aage woh kehta hai, “Mera har pal tere naal langh jaave.” Yahaan woh aane waale waqt ko bhi usi ke saath guzaarna chaahta hai. In dono baaton mein mohabbat ka ek jaana pehchaana tajurba hai. Kisi shaam ke khatam hone ka afsos karte karte tum agle din ka waqt poochh lete ho. Abhi ki mulaqat zara aur lambi ho jaaye, aur kal bhi mulaqat ho. Dil ko dono chaahiye.

Phir aakhri chand lines mein FARRO ka naam sunai deta hai. Poore gaane mein bolne waala “main” tha aur saamne “tu” thi. Yahaan jaise likhne waale ne khat ke neeche apna naam rakh diya. Iske baad khwaab waapas aate hain, lekin ab unke liye “mehkan” ka lafz hai. Jo mehak pehle haath milne se ek lamhe mein aayi thi, woh saath chalte chalte khwaab tak pahunch gayi hai. Aakhri baar “Sajna” keh kar jab pehli chaar lines dohraai jaati hain toh sunne waale ke paas ab us hansi ki poori yaad hai. Usne uske pehle ki jhijhak aur uske baad ka sukoon dono sun liye hain.

Punjabi mein “swaad” ka matlab

“Ohi mera sab ton vadda swaad” par koi Urdu ya English bolne waala dost ruk kar poochh sakta hai ke aankh mein nazar aane waale pyaar ka swaad se kya rishta hai. Punjabi bol chaal mein tum kisi dilchasp qisse ke baad bhi keh sakte ho, “Swaad aa gaya.” Yaani us baat se khushi mili, use sun kar jee khush hua. Gaane mein “ohi” sun kar ek line peechhe jaana padta hai. Wahaan “teri akh de pichhe jo pyaar ae” aata hai. Jo cheez use sab se zyada khushi deti hai, woh us nigaah se milne waala apnapan hai. Us pal saamne waali ne abhi kuch kaha bhi nahi.

Isi jagah se gaane ki pehli line ko dobara padhna dilchasp hai. Shuru mein uski boli hui baaton ki rangat yaad thi. Ab rishta aisi jagah aa gaya hai jahaan aankhon se bhi uski baat samajh aa rahi hai. Ghar mein mehmaan baithe hon aur do log ek doosre ko dekh kar muskura dein toh baaqi logon ko poora qissa sunaana padta hai. Un dono ke liye ek nazar kaafi hoti hai. “Sajna” mein hansi se shuru hone waali mulaqat dheere dheere isi tarah ki jaan pehchaan tak pahunchti hai.

Agar Punjabi tumhari pehli zubaan nahi hai, poore bol padhte hue teen chhote lafzon par kaan rakhna. “Vall” uski nazar ki taraf bataata hai, “kol” uske paas hone ko kehte hain, aur “naal” kisi ke saath hone ka ehsaas deta hai. Urdu mein in teeno jumlon ko alag alag keh kar dekho. Woh meri taraf dekhti hai. Woh mere paas hai. Main uske saath hoon. Pehle jumle mein door se bhi mulaqat ho sakti hai. Doosre mein dono ek jagah aa gaye. Teesre mein lagta hai ke ab jahaan bhi jaana ho, dono saath chal sakte hain.

Sajna Lyrics

Sajna… teri gallan vich sohni rangat
Dil mera tere naal hi dhadke har pal
Jadon tu hassdi ae mere vall
Mainu lagda ruk jaave duniya da safar

Khwaab tere roz hi aunde
Lagda Rabb ne mere vaaste banaaye
Surat teri jadon vekh lavaan
Akhiyan vich noor hor vi vadh jaaye

Gall teri halki jehi hove
Dil mera phullan wangu khil jaaye
Saath tera jadon mil jaave
Meri rooh vi chain de geet sunaave

Jithe tu hovein… othe reh jaida ae
Tere bina duniya vi sohni lagdi nahi

Sajna… teri gallan vich sohni rangat
Dil mera tere naal hi dhadke har pal
Jadon tu hassdi ae mere vall
Mainu lagda ruk jaave duniya da safar

Tere naal, tere naal gallan laggan saukhiyan
Har lafz ik meetha ehsaas
Teri akh de pichhe jo pyaar ae
Ohi mera sab ton vadda swaad

Hath tera jadon hath ’ch aave
Lamhe vi mehak mehak uthde
Tu kol hove taan dil khil jaave
Mera har pal tere naal langh jaave

Dil mera tere hi naal dhadke
Eh sach hai ae FARRO de lafzan di
Tere naal hi mehkan khwaab mere
Tere bina har khushi vi adhoori lagdi

Sajna… teri gallan vich sohni rangat
Dil mera tere naal hi dhadke har pal
Jadon tu hassdi ae mere vall
Mainu lagda ruk jaave duniya da safar

Lyrics © 2026 Farrukh Khurshid (FARRO). All rights reserved.

Follow FARRO
FARRO Music · YouTube · Instagram · TikTok · Facebook